DÖNDÜ BİBİM

Döndü bibim, emmisi oğlu Bekir Efendiyle evlidir. Gençliğinde iri yapılı, güçlü kuvvetli, yiğit bir kadındır. Sırtına çalıları veya otları yüklediği zaman, maşallah karşıdan küçük bir dağ geliyor sanırsınız. Ben genç iken bir gün akraba çocuklarıyla evlerinde oyun oynuyorduk. Nasıl kızdırdıysak beni tuttu ve aşağıdaki ortası kireç ıslı olan kum yığının üstüne atmıştı. Kurtulamadım elinden. Biraz da atacağını ummamıştım. Yani öylesine güçlüydü maşallah.

Beni çok severdi. Bunda hocalığın payı büyüktür. Sorusuna cevap veririm, geçmişine Kur’an okurum, dualar ederim. Bunun gününü de fazladan ikramlarla görürüm elbette.

İki yavrusu vardı: İlyas ve Esme. İlyas okumadı. Sonra baba mesleği olan Orman Dairesine şoför olarak girdi. Sessiz, sakin, işinde gücünde birisidir. Gençliğinde abimle beraber epey Tarzanlık yaptılar dedemin bahçesindeki büyük bardak incirinin kalın dallarından atlayarak. Gedik’te artistlik yaptılar, ama bir türlü Yeşilçam’a kapağı atamadılar. Biz de sessiz sedasız onları gözlüyor, içimizden nice ahlar geçiriyorduk. Sonra duruldular tabi çaresiz. Şimdi çoluk çocuğa karışmış, hamdolsun namazlı abdestli bir adamdır.

Esme talihsiz bir kızdır bizim açımızdan. Amma ahiret açısından belki de çok şanslı bir kızdır. Benim yaşıtımdı. Hem akraba, hem de komşu olunca, çocukluğumuz beraber geçti. Akşama kadar onlarla güler oynardık. Çok şirin bir kızdı. Komşularından öksüz ama dürüst bildiğimiz biri, Fadık bibimizin yetimi Mehmet Efendi izdivacına talip oldu. Kendisi de istedi bu evliliği. Ailesi önce karşı çıktılar. Sonra onun amansız bir derde yakalandığı anlaşıldı. Evliliğine izin verdiler. Yalnız bu amansız hastalık onu babasıyla beraber Ankara’ya taşıdı.

O sıralar ben gurbetten geldikçe bütün akrabalarımı tek tek dolaşırdım. Bu arada onlara da gider, bu vesile ile görürdüm onu. Beni görmekten mutlu olurdu haliyle. Son gördüğümde bana çok mahzun bakmıştı. Ben de çok üzülüyordum. İçim parçalanıyordu, ama belli etmemeye çalışıyordum. Biz Bekir emmimizi çok severdik. Akrabalıktan öte, bir yanı işiyle alakalı birlikteliğimiz vardı. Annesi zaten bibimizdi. Yakınlığımız normaldi. Sonunda korkulan oldu ve Esmecik kan kanserinden vefat etti.

Bibim yıkıldı tabi. Tabutuna ve mezarına döşek sermeleri için yalvarmış cenazesini götüren akrabalarına. Yapamamışlar elbette.

Ben tahsil için gittiğim gurbetten her geldiğimde onu ziyaret ederdim ve o hep ağlardı. Bir gün böyle bir gelişte yine ağladı ve dedi ki: “Keşke benim yavrum da gurbete gitseydi. Vara hiç gelmeseydi, hiç görmeseydim. Sağ olduğunu, yaşadığını bilmem bana yeterdi”.

Anamı kastediyordu herhalde. Onun gibi olmak istiyordu. Anam ilk çocuğunu çok sevmiş. Dedem “gelin bu kadar sevme, Allah kıskanır, alır” demiş. Gerçekten de çocuk ölmüş. Ondan sonra anam bizi açıktan çok sevmezdi. Ölürüz korkusu vardı. Biz bunu bilmediğimizden, anamızı “bizi az seviyor” sandık uzun süre. Oysa daha sonra başkalarından duydum, evde benim yokluğuma, gurbetime ağlayamayan canım anam, inek gütmeye gittiğinde dağda bayırda veya bağda bahçede doya doya ağlarmış. Bunu bilmek beni sevindirdi önce, ama sonraları gurbeti daha da acı hale getirdi. Anamın bu hali aklıma geldikçe ben de sessizce ağlardım tenhalarda kimseye çaktırmadan. İşte Döndü bibim ben gurbetten gelince öyle derdi anamı şanslı sayarak.

BEKİR EMMİ

Bekir emmim çok içli bir insandı. O da ormancıydı ve Cahan köprüsü’nde babam çalışırken o da orada vazifeliydi. Evini getirmedi. Bizde kalırdı. Bizi çok severdi. Biz de onu çok severdik. O gurbette bir sıla idi bizim için. O zamanlar öz emmimizden daha yakındı bize. Özellikle Ayşe ablam yemek, çamaşır, ütü vs. her hizmetini seve seve görürdü. Babamla da çok iyi anlaşırlardı. İyi bir pehlivanmış zamanında. Kilosunun fevkindeki pehlivanları peş peşe yıkarmış, namı almış yürümüş, “Durna Bekir” dedin mi güreşle ilgisi olan herkes tanırmış.

Lakin bu evlat acısı onun da belini kırdı. Bizim yanımızda gene gülerdi, neşeli dururdu. Ama bağa, bahçeye, ya da görev icabı dağlara gittiğinde “Esmem” diye ağlar gezermiş. Hatta emekli olunca bir iki keçi aldı, onları güderdi dağda bayırda. Biz de onu geçim için yaptığını sanarak garipser, “buna mı kaldı?” derdik.

Ah kafa ah! Ah ucuz yorum, ah basit düşünce ah!

Meğer o dağlara acısını haykırarak ağlamaya, efkâr dağıtmaya gidermiş. Meğer keçi gütme o gidişlerin perdesi imiş. Allah başlara vermesin, “Evlat acısı” demişler ya, aman ne acı imiş. Evet, Allah’ım, işine karışmıyoruz ama bizimkisi sadece dua etmek; lütfen gösterme kimseye!

Bir ağıt yakmış o zaman. Beribenzer şair yazamaz öyle bir şiiri:

ESME’YE AĞIT

Ne Gazentep koydum ne de Adana

Demedi bir doktor derdini bana

Kader böyle imiş hepsi bahane