Biz o eve koşarak giderdik. Bir yumuş olsa kardeşler olarak “ben ben” diye atılırdık. Neden mi? Çünkü orada anamızdan çok görmediğimiz tatlı dil ve iltifatlar görürdük. “Yavrum, guzum, gadalarını aldığım, yoluna öldüğüm, iti olduğum…” diyerek bağrına basar ve yürekten gelen bir sevgiyle öperdi. Biz mutluluktan kendimizi cennette sanırdık. Kalbimiz çiçeklenir, sadrımız sarmaşıklardan salkı saçak olurdu...
Aman Allah’ım, ne tatlı sevmelerdi öyle!