Yıllar sonra Andırın’ın Camızlı köyüne irşat için gittiğimde, Hartlaplı olduğumu öğrenince, yaşlı bir amca, Kavak’ta mola verdiklerini, Durna Kayenin kendilerine bostan getirdiğini anlattı. “O benim büyük dedem” deyince adam heyecanlandı, hatta oradaki herkes muhabbetle dalgalandı. Bana hoca olarak izzet ikram ediyorlardı. Ama birden bu daha da katlandı. Daha bir ilgi ve sevgi ile davranmaya başladılar. Duygulandım, kıvanç duydum ve o tanıyamadığım büyük dedeme içtenlikle dua ederek Fatiha’mı daha bir coşkuyla okudum.