Anamın Evliliği
Derken yıllar geçer. Kocanamın biricik kızı büyür, serpilir, güzelleşir, Her işi kendi tutmaya alışık olan kocanam, çoğu ananın düştüğü hataya düşerek kızını kendisi gibi yetiştirmez. O rahat etsin diye düşünür hep. Fakat o da yazı demez yaban demez, anasıyla çalışır durur. Adı “kel gız”a çıkar. Çenesi kuvvetli, ağzı laf yapar, muziplikleri ile etrafını güldürür bir kız olur.
Günlerden bir gün endişeyle beklediği bir durumla içi yanar. Bir genç kapısına gelir ve ondan kızını ister.
Endişe korkuya dönüşür. Niye anası babası değil de gencin kendisi gelir?
Çünkü bu genç, babasının bir zaman bu kızın babasını vurmak istediği Durna Hüseyin Efendinin oğlu Demir’dir. Kendisi gelir, zira ana baba istemez o kızı.
Kocanam üzgündür. Sanki oğullarını çok isteyen vardır.
Neden istemez?
İzmir gibi modern bir şehirde askerlik yapan Özdemir Efendi bayağı değişerek gelir köye. Köyün örf ve adetlerini hiçe sayarak başına şapka giymez, börk takmaz. O zamanda çok kınanan bir halde, yani başı açık dolaşır. Tövbe tövbe, kısa kollu gömlek giyer. Bu yüzden adı “Deli Demir”e çıkmıştır neredeyse. Kim kız verir bu oğlana?
Bu arada köylüler adının başındaki “Öz”ü kullanmazlar. Adı Özdemir olan babama kestirmeden giderek hep Demir derler.
Kocanam da İstemez
Kocanam da istemez ve kızını karar, kötüler. “İş bilmez” der. “Yemek yapamaz” der. “Ev hanımı olmaz” der. Fakat genç “Kel gız”ı istemekte ciddidir. Lakabına zıt olgun davranır, alttan alır, “verirsen alırım. Yoksa çeker giderim” der. Kader bu ya, sonunda ikna eder anayı. O zamanda kızlar karışmaz zaten kiminle evleneceğine. Ana baba ne derse o olur. Çünkü ana baba onların iyiliğini ister daima. Asla kötülük düşünmez çocuklarına!
Dedem muhalif olduğundan düğüne karışmaz. Oğlan da bir sene sergene gider. Biraz da borç harç, düğünü yaparlar. Anam için kocanama 60 lira para verir. O merhametli kadın da acır, on lirasını geri verir. O parayla kızına çeyiz yapar. Düğün masrafı eder. Babam anama kızdığı zaman anam bazen şöyle derdi: “Ne olacak? Altmış liralık avrat ancak böyle olur!”
Böylece anam, kendisini istemeyen bir kaynana ve kayınbabanın ve üç tane zıpkın gibi genç bakire görümcenin yaşadığı eve işte böyle bir halde gelin gelir. İşi hiç de kolay değildir. Ama o acıların kızıdır ya, katlanır tüm zorluklara.
Önce bir oda eklerler evlerine. Bir yatakla yıllar geçer. Eşten dosttan gelen bulgur, döğme, mercimek için bir çuval veya torbaları bile yoktur. Bir kilimin içine koyarlar zahireyi. Kayınbabanın neye kafası bozulmuşsa, meşhur olan öfkesine mağlup olarak bir gün ucundan tuttuğu gibi savurur o kilimi aşağıya. Artık içindekileri bilir bilmez, vebalı günahı boynuna.
Ağlar gelin tek başına odasında. Herifin lakabı “deli” olsa da kendisi akıllıdır. “Sabret, kimseyle kötü olma, bugünler geçer” der, teselli eder.
