Zaman içinde işler düzelir. Babam memur olur. Hayatı kurtulmuş, geçimi bollaşmış, lakabı “Deli demir” iken “Demir Efendi” olmuştur. Çok geçmez, parasıyla dedemden bir ev yeri satın alırlar ve üstüne yeni bir ev yaptırırlar.
Kutu gibi, küçük ama kullanışlı bir evdir. Planı da harikadır o zamana göre. Altı bir giriş, iki de sağlı sollu oda olarak ahırlıktır. Sağ tarafında hayvanlar, sol tarafında da yakacak odunlar ve fazlalıklar olur.
Üst kat, kıbleye, yani güneye ve güneşe bakar yan yana üç odadır. Üç odanın da önü, bir oda eninde boydan boya uzanan uzun bir çardaktır, yani üstü kapalı koca bir balkondur. Yazın her zaman gölge ve geniş bir oturum ve oyun alanıdır. Odaların kapıyla beraber kuzeyli güneyli pencereleri açıldı mı, hava cereyan yapar, ev buz gibi olur.
Her zaman serin olan orta odada telli bir dolap vardır. O zaman köyde bilinmeyen buzdolabı gibi iş görür. Et alındığında hemen o gün yenilecektir. Artan gerisi kavrulur, bu dolabın içine konur. Kediler her zaman orada mızıka çalar dururlar.
Oğlanlar kızlar koşar, oynar, zıplar, güreşir. Tek kusuru, taban alanı yok yere eşilerek, hem kazma ve toprak nakli parası verilir, hem de ev azıcık engine düşürülür. O akıl da kimden nasıl geldiyse!
Yokluk günleri, yoksulluk günleri geçmiş, “Kel gız” artık “Hatiç Hanım” olmuştur. Köyde çok kadının imrenerek baktığı, gıpta ettiği bir memur hanımı olmuştur artık. Açlık ve sefalet yoktur gayri.
Fakat o çalışmaktan hiç geri kalmaz. On bir evlada analık yapar. Çok sevdiği ilk yavrusu olunca onu çok sevmiştir. Kelebekler gibi sevgi sözcükleri uçurmuş etrafında, öpücüklerle güller kondurmuş yanaklarına.
"Bu kadar çok sevme, Allah kıskanır, yanına alır" demişler. Ve çocuk ölmüş. Ahirete azık olmuş, önden giden şefaatçi olmuştur. Acısı tarifsiz.
Anamın on çocuğu daha olmuş. Hepsini de büyütüp ev bark sahibi olarak yuvadan uçurmuştur. Fakat "ölürler" korkusu ile hiç birini sesli sevememiş doya doya. Hizmetiyle göstermiş sevgisini. Çocuklar bunu anlamamış, hep o sevgiye hasret yaşamışlar. Analarının kendilerini nasıl sevdiğini ancak evlat sahibi olunca anlamışlar.
İşte o kadın benim canım ciğerim anamdır. Bizim için sabah akşam inekleri sağıp yallayan, öğlene kadar bahçe sulayıp, tımar edip sebze toplayan, akşama kadar ev işlerini halleden, kazanlarda su kaynatıp kül ile çamaşır yıkayan, ölünceye kadar bazen samırdansa da anasına gözü gibi bakan anam.
Kocanamın biricik kızı anam! Onlar ne kadar da yakışıyorlardı birbirlerine.
Anamın gurbet günlerinde ayrı düştüklerinde nasıl da çırpınıyorlardı çaresiz, kurk cücüklerinin çevresinde tehlike görmüş ana tavuklar gibi.
Anasızlığın ne demek olduğunu anlamadığımız o günler ne güzeldi...
