Hatıralar

Akşam yemeğinden sonra, gündüzün yarım kalmış oyun sevincine bir başka heyecan eklenirdi bizde; ya misafirliğe gidilecek, ya da misafir gelecektir. “Kabul eder misiniz?” demek de ayıptır, dedirtmek de. Evdelerse selam verip girilir, yoksa dönüp gidilir, o kadar. Misafir gelince çaylar demlenir, kuru incir, bestil bastıklar çıkar, tarhana ıslanır, cevizler ortada çat pat kırılır, narlar soyulur, ayvalar ortalığı kokudur. Şimdi yazarken bile ağzımı sulandıran ravandalar tas tas sunulur.

Ramazan Hocam özellikle fıkıh alanında yoğunlaşmıştır demiştik. Bilgisini öğrenciler yanında halkla da paylaşır. Ramazan ayında camilerde vaaz ederek ve bazı radyolarda sohbet ederek, değişik vakıflarda seminerler vererek halk eğitimine katkı sunar.

Yusuf İslam Türkiye’ye gelince, “iyi ki ben İslam’ı kitaplardan okumuş ve öğrenmişim ve iyi ki Türkiye’ye ye gelmeden Müslüman olmuşum”  demiş. Öyle duydum ve hak vermedim de değil…

Rahmetli Kadir Çavuş (Kızdırıcı) Hocamız anlatmıştı. Devir “Halk Partisi” devridir.  Kahramanmaraş’ın Divanlı Camiinin müezzin efendisi minareye çıkar. Sağına soluna bakar, etrafta zarar göreceği kimse yoktur. Elini atar kulağına ve neşeyle ezan okumaya başlar: “Allahu Ekber, Allahu Ekber.”