Hatıralar

İki parmağı kesik bibim yaşadığı müddetçe çalıştı. Evini idare etmeyi başardı. Ahir ömründe çalışamaz olunca, başında çocuk da kalmayınca bize daha sık gelmeye başladı. Ailecek bundan memnun olurduk. Yediği üç beş lokma soframızın bereketi idi. Ama zona hastalığından acı çekerdi. Gün geldi, ölüm emareleri belli oldu. Ölümü yaklaşırken özellikle iki çocuğunu çok merak ederdi. Az önce demiştik ya, Allah Teâlâ hiç şüphesiz ondan daha merhametlidir. Onun da bir yazdığı kader var. Hepimizin bir çeşit imtihanı var bu hayatta.

Belli bir yaştan sonra şehre gitmiş bu yoksul köylü kadını gezme tozma bilmez. Kıyısından derelerin köpürerek aktığı büyük üzüm bağları, içinde her çeşitten meyve ağaçlarını barındıran güzel bahçeleri, cıvıl cıvıl kuş ve bülbül seslerini bırakıp gelmiş, maalesef akşama kadar bir gecekondunun avlusunda bir asmanın altında sinek kovalayarak vakit geçirirdi. Elbette gözleri yolda bir dertleşecek akraba, ya da şimdi bir düş gibi, hayal gibi gelen eski hayatlarını konuşacak bir tanıdık beklerdi. Çok mutlu olurdu böyle birisi gelirse ziyaretine. İlle de babam gelirse…

Çünkü öfkenin ve aceleciliğin ateşiyle atılan tek bir adım, geriye dönüşü olmayan telafisiz yangınlar çıkarabilir. Hakikat genellikle ilk bakışın arkasında, sabrın ve basiretin süzgecinde saklıdır. Ne yazık ki günümüzde de pek çok insan, olayların aslını astarını araştırmadan ön yargıların kurbanı olabiliyor. Oysa hayat, peşin hükümlerle harcanamayacak kadar kıymetlidir. Öfkeyle kalkıp zararla oturmamak; anlık bir şüphenin kurbanı olup hem başkalarının hem de kendi hayatımızı karartmamak için bize düşen, acele şeytanın dürtüsünü bir kenara bırakıp teenni ile soluklanmaktır.

Ebem iyi bir kadındı bana göre. Anam da iyiydi. Niye anlaşamazlardı bilemem. Hatta ben biraz büyüyüp olayları kavrar olunca gördüğüm geçmişi yalanlardı. Bir araya geldiklerinde öyle kavgaları olmazdı Bir defasında ebem evimizin önünden bahçeye giderken muziplik yaptığımızı hatırlarım kardeşlerimle. Biz koro halinde “Göööde Eeelif” diye tempo tutturduk. Ebem baktı, öfkeli bir şekilde samırdandı, o kadar. Muhakkak anam söyletti zannetmiştir. Hâlbuki hiç alakası yoktu. Anam susun diye kızdı. Fakat ebem bunu nereden bilecekti ki! Biz vaziyetten kendimize vazife çıkarmıştık, o kadar. Demek olaylar her zaman görüldüğü gibi değildi, mesele iyi araştırılırsa, kavgalar baştan önlenebilir.